Teatr AMAREYA

Spektakle & Projekty

2010

/ Nokturny /

Premiera: 28 grudnia 2010

Pomysł, choreografia, reżyseria: Katarzyna Pastuszak

Wykonanie: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Pastuszak, Aleksandra Śliwińska, Henryk Glaza

Scenografia: Teatr Amareya

Muzyka: Krzysztof Topolski aka Arszyn

Kostiumy: Julia Porańska, Urszula Wasilewska

Światła: Bartosz Cybowski

Materiały promo: Justyna Mazurkiewicz, Henryk Glaza

Współorganizacja: Klub Winda – GAK, Gmina Wyznaniowa Żydowska w Gdańsku

„Nokturny” to tytuł projektu łączącego teatr, taniec, muzykę i film. W ramach projektu zaprezentowany zostanie spektakl „Nokturny” w reżyserii i choreografii Katarzyny Pastuszak i w wykonaniu Teatru Amareya oraz film „Ciało otwarte” w reżyserii Barbary Świąder-Puchowskiej i z udziałem Teatru Amareya.

Świat malarzy „nokturnistów” był początkiem drogi do ciała - drogi, która zaprowadziła nas w nowe, oddalone od wyjściowych inspiracji, rejony bycia i doświadczenia. Nokturn, potraktowany został jako metafora struktury, zbudowanej z precyzyjnie dobranych tonów
i kontrastów. W monochromatycznej przestrzeni „Nokturnów”, ciała szukają swojej barwy, badają swoją materialność, by odnaleźć swój początek w ruchu. „Nokturny” to pytanie o istnienie niewidzialnego porządku, jasnej i bezpiecznej przestrzeni wewnątrz nas.

z recenzji:

„(…) powstał spektakl precyzyjny, skupiony i "czysty", a zarazem nieco zbyt hermetyczny. Rozpisana na pięcioro tancerzy choreografia ułożyła się niemal w filozoficzny traktat. "Nokturny" są przykładem być może najsilniejszego "zafiksowania" tancerek Amareyi (...) na temacie ciała w sztuce, cielesnych, "materialnych" przejawów indywidualizmu jednostki.“ (Magdalena Hajdysz, Gazeta Wyborcza Trójmiasto)

Film "Ciało otwarte"

Scenariusz i reżyseria: Barbara Świąder

Zdjęcia i montaż: Andrzej Dudziński

Występują: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska

Muzyka: Preludium z 2. Suity wiolonczelowej Jana Sebastiana Bacha

Wykonanie: Karolina Rec

Rejestracja: Roman Puchowski

Zdjęcie po prawej: Jerzy Nowak

Palec, brzuch, biodro, plecy, oko… CIAŁO ludzkie to niezmierzona przestrzeń, niezwykła kraina. Bliska i daleka. Znana i nieznana. Powszednia, choć kryjąca mnóstwo tajemnic. Można po niej wędrować bez końca. Ale CIAŁO to przede wszystkim żywa istota – to my. CIAŁO czuje, mówi, tęskni. Na poziomie tkanek, włosków, porów skóry. Pragnie spotkania, dotknięcia, bycia razem… Krótki film Barbary Świąder pokazuje CIAŁO w jego naturalnym stanie, jako żywą istotę i galaktykę, której centrum jest pępek. CIAŁO jest tu jednocześnie bohaterem i miejscem akcji. Miejscem przedziwnym i pięknym.

Projekt współorganizuje Klub Winda – Gdański Archipelag Kultury oraz Gmina Wyznaniowa Żydowska w Gdańsku.

Projekt „Nokturny“ został zrealizowany dzięki finansowemu wsparciu Urzędu Miasta Gdańsk i Marszałka Województwa Pomorskiego.

_________________________________________________________________________________________________________

/ Ocaleni. Na skraju nieba /

Premiera - 23 czerwca 2010 Gdański Festiwal Tańca, Klub Żak

Pomysł / choreografia / wykonanie - Agnieszka Kamińska

Konsultacje – Aleksandra Śliwińska, Katarzyna Pastuszak
Reżyseria świateł – Grzegorz Ruta / Agnieszka Kamińska
Muzyka/ Teksty - Agnieszka Kamińska, mix: Adrian Wracławek
Kostiumy – Julia Porańska

Zdjęcia – Aleksandra Jeleńska
Teksty: „The Mother” – A. Kamińska, „Każdy przyniósł, co miał najlepszego” - Mieczysław Abramowicz

Spektakl "Ocaleni. Na skraju nieba" niesie pytanie, na ile Człowiek ma wpływ na własny Los, a na ile Los kieruje Człowiekiem. Inspirując się powieścią Marka Jankowskiego p.t. „Żelazna orchidea”, która porusza temat szczęśliwego dzieciństwa bohatera dorastającego w Gdańsku czasu wojennego, które to dzieciństwo zmącone zostaje przez II Wojnę Światową, autorka eksploruje dramat samotności i opuszczenia. Spektakl jest także studium strategii przetrwania w ukryciu własnej tożsamości przed światem, dążenia Człowieka do ocalenia za wszelką cenę własnego życia i wewnętrznego kosmosu.

Spektakl zrealizowany dzięki pomocy finansowej Samorządu Województwa Pomorskiego oraz Urzędu Miasta Gdańska.

Specjalne podziękowania dla Klubu WINDA – GAK.

z recenzji:

„(…) "Ocaleni. Na skraju nieba" Agnieszki Kamińskiej z Teatru Amareya, to jeden z najbardziej spójnych i najciekawszych kompozycyjnie i ruchowo spektakli ostatniego sezonu.(…)”

Magdalena Hajdysz

"(...) Agnieszka Kamińska do końca spektaklu jest konsekwentna. W spektaklu nie ma ani jednego fałszywego tonu. Ruch tancerki, wyraźnie inspirowany techniką tańca butoh, utrzymuje tempo przedstawienia w paraliżującej, upiornej wręcz monotonii. Obraz powojennej traumy, szoku wywołanego końcem dotychczas zrozumiałego i oswojonego świata, wywołuje wstrząsające wrażenie. Łzy cieknące po policzkach Kamińskiej, gdy zbliża się do widzów w ostatniej scenie spektaklu, by utonąć w mroku tuż przed widownią, na długo pozostają w pamięci. (…)”

Łukasz Rudziński

„ (...) Agnieszka Kamińska ma niezwykłą zdolność zarażania uczuciami. Przeżywamy razem z nią całą historię od początku do końca.

Taniec jest dopracowany w każdym szczególe. Nie ma tam przypadkowych ruchów ani tym bardziej potknięć czy zachwiań, niestety dość często widywanych w polskich spektaklach.

Pewność ruchów utwierdza nas w przekonaniu, że Kamińska nie tylko rewelacyjnie tańczy, ale również ma do przekazania coś ważnego. Jest pewna tego, co chce przekazać. Każda część ciała tancerki ma na scenie swoją konkretną rolę. Wszystko od początku do końca wypełnia precyzja. Mistrzowski ruch.

Już scena rozpoczynająca buduje napięcie, które w miarę rozwoju spektaklu rośnie. Czasem do granic wytrzymałości, czasem łamane jest przez zmianę nastroju. Jedna z najbardziej poruszających scen to ta, gdy tancerka w czarnej sukience przecina scenę powolnym krokiem. Jej ręce uniesione nad głową wydają się być związane jakimś niewidocznym węzłem przeszłości. Mimo, że coś ciągnie ją wstecz, idzie konsekwentnie przed siebie. Z jednej strony przypomina żagiel wygięty na wietrze, z drugiej ptaka. Kiedy powraca, wiemy już, że dźwiga ze sobą ciężkie brzemię. Znakomita reżyseria świateł, którą Agnieszka Kamińska opracowała wraz z Grzegorzem Rutą, nie pozostawia nikogo obojętnym. Świat, początkowo zamknięty w jednym świetlnym kwadracie, zmienia się i powiększa niczym człowiek, krzyżuje niczym jego Los z Losami innych ludzi. Ponadto, w spektaklu Kamińskiej nie mogło zabraknąć jej wspaniałego głosu. Wymieszane teksty – własne i cudze, polskie i angielskie, mówione, szeptane i śpiewane – dopełniają całości kontemplowanej z niezwykła uwagą. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia ze spektaklem na najwyższym światowym poziomie. Parafrazując tytuł tekstu Mieczysława Abramowicza, Agnieszka Kamińska przyniosła, co miała najlepszego.”

J. Mazurkiewicz

______________________________________________________________________________

/ Inskrypcje /

premiera: 8 stycznia 2010, Gdańska Galeria Miejska

"Najnowszy spektakl "Inskrypcje" Teatru Amareya powstał na finisaż wystawy "posłowie" Katarzyny Józefowicz. Artystki w symboliczny sposób pokazały, że społeczeństwo informacyjne, w jakim obecnie żyjemy, nie pozostaje bez wpływu na nasze ciało.

Inspiracją do stworzenia spektaklu stały się prace artystki - nie tylko materiał, z którego są zbudowane (stare gazety i czasopisma), lecz także podjęty przez nią temat natłoku informacji i sposobów ich przetwarzania. Wystawę "posłowie" można było oglądać w Gdańskiej Galerii Miejskiej. Do przełożenia tego tematu na ciało zainspirowała tancerki książka Elizabeth A. Grosz, dotycząca teorii inskrypcji na ciele. Postanowiły one sprawdzić, w jaki sposób informację i przekazujący ją tekst można wykorzystać w kontekście ciała, przedstawić za pomocą ruchu i gestu. "Inskrypcje" to, jak na główne zainteresowania Amareyi przystało, spektakl w technice tańca butoh. (…)

Artystki w symboliczny sposób pokazały, że społeczeństwo informacyjne, w jakim obecnie żyjemy, nie pozostaje bez wpływu na nasze ciało - sposób, w jaki je traktujemy i w jaki go używamy. Przez analogię nagości (wolności ciała) i uwięzienia (ubrania go, przykrycia, schowania) pokazały potrzebę zrzucenia z siebie narosłego w naszych emocjach, gestach i sposobie poruszania się pancerza znaczeń, informacji, teorii. "Inskrypcje" Teatru Amareya nie są właściwie spektaklem, ale raczej impresją teatralną. Jednak jeśli chodzi o ilość intelektualnych odniesień i możliwych interpretacji, dorównują wszystkim poprzednim dokonaniom tej grupy.”

Magdalena Hajdysz, Gazeta Wyborcza Trójmiasto

_________________________________________________________________________________________

2009

/ Faceless /

spektakl solowy

Premiera: 7 marca 2009

Pomysł i wykonanie: Katarzyna Pastuszak

Konsultacje reżyserskie: Agnieszka Kamińska

Muzyka: kolaż

Kostiumy: Grażyna Tomaszewska, Katarzyna Pastuszak

Fragmenty tekstów: A. Artaud, „Heliogabal, czyli anarchista ukoronowany”; A. Camus „Kaligula”

„Ludzka twarz

jest pustą siłą,
obszarem śmierci...
... po niezliczonych tysiącleciach
podczas których ludzka twarz mówiła
i oddychała
nadal ma się wrażenie
że nawet nie zaczęła ona
mówić czym jest i co wie.” (A. Artaud)

Spektakl „Faceless” Katarzyny Pastuszak to pytanie o zdolność kształtowania własnej tożsamości i odkrywania jej poprzez ciało, ruch, oddech, głos, rytm - w nich znajduje się wolność własnego czasu i przestrzeni, indywidualne rysy cielesnej jednostkowości.

"Poruszam się między migotliwymi światami swego wnętrza a miejscami, w których dzieje się moja codzienność. Ja, bezimienny/bezimienna, anarchista Heliogabal i tragiczny Kaligula, zamknięci w ciele kobiety. I tu i tam, poszukuję Niemożliwego, a w poszukiwaniu stopniowo obnażam się.Ciało bez twarzy poszukuje przestrzeni i czasu, w którym mogłoby się wyrazić, poszukuje słuchacza, który nie byłby milczeniem Absurdu."

z recenzji:

„Wizytówką indywidualności i odmienności człowieka jest twarz. Autorka pokazuje jednak, że to, co nas wyróżnia od innych, co najbardziej jednostkowe, to wnętrze - zbudowane z naszych doświadczeń i oparte o codzienność. Lecz pełnię swej tożsamości odnaleźć można wyrażając to, co wewnętrzne, poprzez ciało - ruch, oddech, głos, rytm. Ponieważ to ciało wypełnia nasz własny czas i przestrzeń, w której istniejemy. W spektaklu teatr ruchu i dramaturgia współpracują ze sobą (…) Taniec aktorki wyrażał wahanie w chęci stania się kimś innym. Spieranie się, rozmowę dwóch osobowości. Wspaniale złożony kolaż muzyczny dopełnił tę wysoce intelektualną całość (…) Spektakl niesie ze sobą wiele głębokiej refleksji (…), stanowi nową kartę w historii Teatru Amareya (….). [M. Hajdysz, Gazeta Wyborcza]

_____________________________________________________________________________________

2008

/ Tribute to J.S. /

spektakl solowy

Premiera: 12 grudnia 2008

Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska

Światła i konsultacje: Katarzyna Pastuszak

Czas trwania: 30 min.

Spektakl jest konfrontacją z historią rodzinną, sięgającą czasów II Wojny Światowej, a także refleksją nad przejmowaniem spuścizny naszych przodków. To podróż po różnych stanach emocjonalnych, opowieść o przemijaniu i ciągłej walce z czasem.

z recenzji:

„Premiera najnowszego solowego spektaklu Agnieszki Kamińskiej ustawiła teatr w czołówce trójmiejskich teatrów niezależnych. "Hołd dla J.S.", poruszający trudny temat konfrontacji z rodzinną historią czasów II wojny światowej, owacyjnie przyjęty przez publiczność, dał świadectwo niezwykłej wrażliwości i dojrzałości artystycznej Kamińskiej i był niewątpliwie jednym z najlepszych spektakli, prezentowanych na trójmiejskich scenach w tym roku. (...)

Jej szczere i przejmujące wyznanie zelektryzowało całą widownię. Za pomocą tańca, gestu i spojrzenia oddała uczucia zniewolenia, strachu, zagubienia, ale też pragnienie życia i wolności oraz potrzebę odzyskania indywidualności. Jeśli ktoś twierdzi, że pokolenie wnuków tych, którzy doświadczyli wojny, nie jest w stanie niczego zrozumieć, powinien obejrzeć ten spektakl." [M. Hajdysz, Gazeta Wyborcza]

_____________________________________________________________________________________

„Exit - Transgresyjny Tryptodram Feminalny”

Premiera: 10 luty 2008, X Spotkania Trójmiejskich Teatrów Niezależnych w Klubie „WINDA” – Gdański Archipelag Kultury (Gdańsk)
Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska
Kostiumy: Teatr Amareya
Muzyka: Matmos, Lizz Wright, Guesch Patti
Czas trwania: 35 min.

Exit to performans Teatru Amareya inspirowany mitem japońskiej awangardy teatralnej lat 60-tych i działaniami Leszka Mądzika. Oba źródła inspiracji stawiają pytanie o formę, poprzez którą człowiek stara się wyrazić esencję swojej egzystencji. Tancerki Amareya reinterpretują to pytanie w kontekście cielesności i seksualności. Performans Exit to gra intensywnych działań i wielu odcieni emocji ukrytych w tańcu trzech postaci.

„Dream Regime – Teatr dla wspólnoty”

(2007-2008) – kontynuacja

2007

„Dream Regime – Teatr dla wspólnoty” (2007-2008)

projekt we współpracy z Klubem Żak, Teatrem Kaitaisha, Joanną Czajkowską (Teatr Okazjonalny) oraz podopiecznymi gdańskiego Ośrodka MONAR. Projekt objął warsztaty teatralne dla podopiecznych MONAR-u oraz przygotowanie spektaklu pt.: „Dream Regime 2007” w reżyserii Shimizu Shinjina. Projekt dotowany ze środków Ministra Kultury.

2006

,,Anatomical Theatre Project, Viewer as Voyer – The Body Beyond”

premiera - 13 maja 2006, Uppsala – Museum Gustavianum, Szwecja

kontynuacja projektu: „TEATR ANATOMICZNY - Misterium życia i śmierci”

premiera – 6 sierpnia 2006, Kościół św. Jana, Gdańsk

Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska, Joan Laage, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska
Kostiumy: Teatr Amareya, Joan Laage
Muzyka: Tomek Chołoniewski
Czas trwania: 80 min.

Teatr Anatomiczny to projekt łączący taniec, muzykę i film. Spektakl jest efektem współpracy Teatru Amareya z Joan Laage – amerykańską tancerką butō i Tomkiem Chołoniewskim - niezależnym muzykiem z Krakowa. Premiera spektaklu odbyła się 13 maja w Uppsali w Szwecji, w autentycznym teatrze anatomicznym pochodzącym z XVII w., stanowiącym obecnie część Muzeum Gustavianum. Fenomen teatru anatomicznego, który zrodził się w Europie w XVI wieku miał fundamentalne znaczenie nie tylko dla rozwoju nauki o ciele, ale wpłynął też na kulturę europejskiego renesansu i późniejszych epok, determinując sposoby postrzegania i interpretacji ciała w kulturze Zachodu. Nawiązując do tradycji XVI/XVII-wiecznego teatru anatomicznego i łącząc ją z problematyką współczesnej praktyki i etyki medycznej, artyści stworzyli spektakl, który odkrywa i komentuje procedury sekcji zwłok i operacji chirurgicznej oraz świat teatru anatomicznego. Spektakl jest jednocześnie głęboką refleksją nad statusem ciała we współczesnej kulturze. Obnażając sacrum i profanum ciała, kwestionuje tradycyjne sposoby ukazywania go oraz prowokuje pytania funkcjonalność żywego i martwego organizmu. Ciało stawia pytanie o własną naturę, o granice poznania oraz o tajemnicę śmierci.

,, (...) Niezwykłe są partie taneczne w wykonaniu Pastuszak, Agnieszki Kamińskiej, Aleksandry Śliwińskiej, zmysłowość i naturalność tancerek staja się wyrazistymi znakami tego, co fizyczne w człowieku (...)".

Agata Kirol, Gazeta Wyborcza Trójmiasto, 22 października 2007

(...) Najbliżej ,,wszystkiego" znalazł się Teatr Amareya z zapierającym dech ,,misterium życia i śmierci", zagranym od prapremiery w Uppsali w połowie 2006 r. dopiero trzeci raz.
A szkoda, bo obraz wart jest pokazywania. Pomimo dość drastycznych scen sekcji zwłok czy operacji chirurgicznych, obraz kończy się rodzajem nadziei, a nawet otuchy, że nie uprzedmiotowiliśmy naszych ciał, nie zbezcześciliśmy ostatecznie. (...)"

Tadeusz Skutnik, Dziennik Bałtycki, 23 października 2007

,, (...)„Misterium życia i śmierci", spektakl o człowieku, ciele i zwierzęciu; ciele, którego nie można pozostawić, gdy przestanie się poruszać, gdy zapadnie w sen; niezgodzie na profanację oraz o nienaruszalności tego, co niepowtarzalne i jednostkowe, a także potrzebie wydobycia tego spod opresji praktyk społecznych, instytucji. Na scenie toczy się gra życia i śmierci, które rodzą się w tym samym miejscu i są tak samo bezbronne. (...)

(...) spektakl (...) wciąż przekonuje widza o swojej autentyczności. Odczuwa on dyskomfort uczestniczenia w wydarzeniach: w sekcji zwłok, operacji chirurgicznej, pogrzebie. Poddaje się atmosferze oczekiwania na to, co się wydarzy i czego zapowiedź „wisi w powietrzu".

Ela i Ewa Okroy, Scena OFF-arta, Gazeta Teatralna, 21 pażdziernika 2007

PROJEKT

„Ten ku Youran” – „Kołyska nieba” (2006)

– projekt z Daisuke Yoshimoto, Shizuka Kato, Akiko Motizuki, podczas Festiwalu Tańca Butoh - „Okolice Butoh”, (Gdańsk).

2005

„Xenos”

Premiera: 25 sierpnia 2005, Festiwal Gdańska Korporacja Tańca 2005

Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska
Kostiumy: Sabina Czupryńska
Muzyka: Piotr Pawlak, mix: Ryjoi Ikeda, Laurie Andersen, Portoshead, Gustavo Santaolalla, Anthon Webern, Agnieszka Kamińska
Czas trwania: 50 min.

Tu i teraz - pobombowisko XX wieku, czasy „małej stabilizacji”, globalnego kapitalizmu, euforii konsumeryzmu i nowego (nie)ładu światowego. Pod powłoką lukrowanej rzeczywistości kipią konflikty. Codzienność przynosi kolejne raporty o erupcjach nienawiści i przemocy. „25 Dzień Nienawiści, za zamachowców przebrane były nawet niemowlęta” - komunikują nagłówki gazet - jak echo pierwszych stron orwellowskiego „Roku 1984”. Rozdarty i pełen paradoksów współczesny świat dociera do nas potłuczony, niespójny, odrealniony i absurdalny. Ciało, bombardowane przez medialne obrazy przemocy oraz jej formy obecne w codzienności, niepostrzeżenie asymiluje mechanizmy agresji i auto-nadzoru i nasiąka ideologią konsumeryzmu i nienawiścią do Obcego, która jest jednym z głównych elementów sterowanej propagandy strachu. Obrastając w pancerz zobojętnienia stajemy się ślepi na drugiego człowieka, często równie ślepo nienawidząc Obcego. Czy istnieje możliwość odzyskania i chronienia suwerenności ciała, aby nie powielało ono wzorców agresji, której zasad uczymy się i mniej lub bardziej świadomie asymilujemy poprzez matryce zachowania, poruszania się, myślenia? Spektakl „Xenos” jest próbą odpowiedzi na te pytania, a konflikt między Xenosem i Strażnikami zamieszkującymi Martwe Miasto staje się metaforą walki o wyzwolenie ciała z munduru uspołecznienia i mechanizmów przemocy.

__________________________________________________________________________________

„Haiku na trzy ciała”

Premiera: 31 grudnia 2005, Klub Sfinks – Sopot

Choreografia: Teatr Amareya

Występują: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska

Muzyka: Guesch Patti, fragment ścieżki dźwiękowej teatralnej wersji „Sho o Suteyo, Machi e Deyō” (Podtytuł: „A High-Teen Symphony”, reż. Terayama Shuji, 1970, Skystation – SWAX-62).

Czas trwania: 30 min.

Haiku na trzy kobiety to poetycki spektakl taneczny inspirowany japońską tradycją kaligrafii i poetyką teatru cieni. Wykorzystując elementy kultury japońskiej, tancerki Teatru Amareya zabierają widza w podróż do zmysłowej przestrzeni tego, co niedopowiedziane. Subtelne gesty i ruchy układają się w taneczne haiku, którego krucha i ulotna natura odurza jak zapach kwitnących wiśni.

PROJEKTY 2005

„Eros i Thanatos” (2005)

- projekt z Daisuke Yoshimoto.

„Mandala życia i śmierci” (2005)

- projekt z Atsushim Takenouchim w ramach Festiwalu Tańca Butoh Polska-Japonia: Dialog Kultur. (Gdańsk)

„Opening Doors III” (2005)

- projekt wymiany pracy z Workcentre of Jerzy Grotowski and Thomas Richards organizowany w Theatre des Augenblicks we Wiedniu. Pokaz spektakli: „Xenos” i „Xenos – Część II” (Wiedeń, Austria).

2004

„Sen Ikara”

Premiera - 27 luty 2004

Choreografia i wykonanie: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwińska
Kostiumy: Teatr Amareya
Czas trwania: 40 min.
Muzyka: Piotr Pawlak & Stromski; Meredith monk ‘Gotham Lullaby’ / Pawlak mix.

Pierwszy wspólny spektakl Teatru Amareya – „Sen Ikara” powstał w procesie indywidualnych i zbiorowych poszukiwań w obrębie mitu o Ikarze i Dedalu i wątków z nim związanych, a także z konfrontacji tegoż mitu z aktualną rzeczywistością, ze szczególnym uwzględnieniem zagrożeń czyhających na ludzi takich, jak Ikar, którzy pragną dosięgnąć niedotykalnego. Spektakl jest wyrazem pragnienia, aby Teatr był spotkaniem, w którym nasze sny przemawiające głosem Ikara spotkały się ze snami widzów i dzięki naszemu oddaniu pomogły ukoić niespokojne dusze.